ភ្នំស្រទាប់ដីមាស
រឿងព្រេងនិទានពីខេត្តកំពង់ឆ្នាំង
រឿងដែលតំណាលតៗគ្នានៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង អំពីប្រភពដើមនៃគ្រឿងស្មូនក្នុងតំបន់។
កាលពីព្រេងនាយ នៅជើងភ្នំមួយ មានភូមិក្រីក្រមួយ ដែលមានទឹកប្រើតែនៅរដូវវស្សាប៉ុណ្ណោះ។ ដីនៅទីនោះមិនស័ក្តិសមសម្រាប់ធ្វើស្រែចម្ការទេ ដូច្នេះនៅពេលរដូវប្រាំងមកដល់ អ្នកភូមិបានជីកអណ្តូងយ៉ាងជ្រៅ ហើយដងទឹកដោយប្រើបំពង់ឫស្សី។ គេនិយាយថា ហេតុនេះហើយបានជាភូមិនេះត្រូវបានគេហៅតាមឈ្មោះដែលមានន័យថា «អណ្តូង» និង «ឫស្សី»។
ដោយឃើញជីវភាពលំបាករបស់អ្នកភូមិ ទេវតាមួយអង្គបានសម្រេចចិត្តជួយពួកគេដោយសម្ងាត់។
ទេវតាបានក្លែងខ្លួនជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ មកកាន់ភូមិ។ ដោយអំណាចអស្ចារ្យ លោកបានបង្កើតឆ្នាំង ចាន និងពាង ម្តងមួយៗ រួចចែកជូនអ្នកភូមិ។ អរគុណដល់លោក ជីវភាពរបស់អ្នកភូមិបានរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលជីវិតកាន់តែស្រួល អ្នកភូមិក៏លែងខិតខំធ្វើការ។ រាល់ពេលបុណ្យ ពួកគេទទួលចានឆ្នាំងពីបុរសចំណាស់ ហើយប្រើវាដោយមិនថែរក្សា ធ្វើឲ្យបែកខូចយ៉ាងឆាប់។
ដោយដឹងថា បើបន្តបែបនេះ នឹងគ្មានប្រយោជន៍ដល់អ្នកភូមិឡើយ ថ្ងៃមួយ បុរសចំណាស់បានបិទទ្វារឃ្លាំងដែលរក្សាទុកឧបករណ៍ទាំងនោះយ៉ាងជិត។
បន្ទាប់មក បុរសចំណាស់បានប្រមូលអ្នកភូមិ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅក្នុងភ្នំនេះ មានមាស ប្រាក់ និងទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលធ្លាប់ធ្លាក់ពីលើមេឃ កប់នៅ។ បើចង់បាន ចូរជីកយកដោយដៃខ្លួនឯងចុះ»។
អ្នកភូមិដែលនៅពាក់កណ្តាលជឿពាក់កណ្តាលមិនជឿ បានចូលទៅក្នុងភ្នំ ហើយជីកដី។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានច្របាច់ដីឥដ្ឋតាមទម្រង់ដែលខ្លួនចង់បាន ធ្វើជាឆ្នាំង និងពាង ហើយយកទៅដុត។ ពេលដុតរួច ភាជនៈទាំងនោះបានភ្លឺចែងចាំងស្អាតដូចមាស។
ដំណឹងអំពីគ្រឿងស្មូនដ៏ស្រស់ស្អាតនេះបានល្បីសុះសាយ ហើយមនុស្សពីទីឆ្ងាយៗក៏ចាប់ផ្តើមមកទិញ។ ដូច្នេះ ភូមិក៏បានរីកចម្រើនដោយសារគ្រឿងស្មូន។ អ្នកភូមិបានហៅភ្នំនេះថា «ភ្នំស្រទាប់ដីមាស» ហើយបានសាងសង់ខ្ទមមួយ ជាសញ្ញានៃការដឹងគុណ។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ពួកគេនៅតែមកគោរពបូជាដោយយកចិត្តទុកដាក់។
ចប់។
អំពីរឿងនេះ
ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង នៅតែត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាតំបន់ផលិតគ្រឿងស្មូនដ៏ល្បីមួយរបស់ប្រទេសកម្ពុជា។ រឿងព្រេងនេះនិទានអំពីប្រភពដើមនៃការផលិតគ្រឿងស្មូន ដែលប្រជាជនក្នុងតំបន់ស្រឡាញ់ ហើយយើងបានរៀបចំវាជាសៀវភៅរូបភាព រួមគ្នាជាមួយទស្សនាវដ្ដី NyoNyum នៅភ្នំពេញ។
មេរៀនដែលថា «មនុស្សមិនអាចមានជីវភាពធូរធារពិតប្រាកដបានទេ ប្រសិនបើពឹងផ្អែកតែលើអ្វីដែលគេផ្តល់ឲ្យ ដោយមិនខិតខំធ្វើការ» គឺជាមេរៀនដែលធ្វើឲ្យយើងគិតពិចារណាអំពីរបៀបនៃការផ្តល់ជំនួយ។